HomeOver onsNieuwsScholarshipsWebvotingLid wordenDCI AlumniContact

Nieuws

21 januari 2011 - Andrea's auditie bij Blue Stars

Op 18 november, de avond voordat ik zou vertrekken, ben ik uit eten gegaan met mijn beste vrienden. Gezellig gekletst en gedroomd over Amerika. Nog leuke kaartjes gehad met succeswensen erop en na het afscheid ging ik naar mijn bed.

Niet voor lang helaas, want ’s nachts moest ik er rond een uur of half 3 alweer uit. Op weg naar Schiphol probeerde ik nog een beetje te slapen, maar de zenuwen begonnen toch wel te komen. Toen ik was ingecheckt heb ik nog wat gegeten met mijn ouders en geprobeerd om een beetje wakker te worden. Toen het tijd was om te gaan heb ik afscheid genomen van mijn ouders en was ik echt alleen. Ik voelde me wel een beetje eenzaam, maar vond het ook wel erg spannend.

 

Na lang wachten zat ik eindelijk in het vliegtuig. De vlucht was vermoeiend, lang, maar ook wel leuk en het eten was goed. De man die naast me zat stonk nogal, dus dat was minder! Eenmaal in Detroit gearriveerd had ik nog een klein uurtje voordat de korte vlucht richting Indianapolis vertrok. Tijdens het wachten op mijn koffer in Indianapolis dacht ik al mensen te herkennen omdat ze T-shirts van de Blue Stars aanhadden. Met mijn koffer liep ik in hun richting en inderdaad, daar moest ik wezen. Mijn naam werd genoteerd en al snel kwam er een busje aanrijden die richting het camp zou gaan. Toen ik daar aankwam was er nog bijna niemand. Ik had mijn bedje neergelegd, mijn spullen uitgestald en schone kleren aangetrokken. Inmiddels waren er 2 meisjes naast me komen liggen die gefascineerd waren dat ik helemaal uit Nederland kwam en gewoon Engels kon spreken! :P ’s Avonds zijn we met wat volunteers iets gaan eten en toen we terugkwamen was het bomvol, iedereen was in de tussentijd gearriveerd!

 

Het camp begon om 6 uur en duurde tot ongeveer half 12 ’s avonds. Er werd veel uitgelegd door de guard captionhead. Daarna begonnen we met stretchen, heel lang stretchen, zo lenig ben ik nog nooit geweest! Ook wat cross the floors gedaan en voor ik het wist was het alweer bedtijd. Maar het gevoel van, jemig, ik sta er echt! :O dat was echt geweldig! Daar sta ik dan, dacht ik, tussen de Amerikanen mijn ding te doen! Ik heb snel even gedoucht en ben toen mijn bed in gegaan.

 

De volgende ochtend ging de (TL) verlichting ineens aan, het was 7 uur. We hadden een uur de tijd om te ontbijten, om te kleden en klaar te gaan staan in de oefenruimte. We begonnen weer met stretchen en dansen. Ik heb die dag het begin van een stukje dans aangeleerd en een vlag routine op het liedje Billionare van Bruno Mars. Dat ging erg snel en alle tosses waren nieuw! Met dank aan de vets had ik ze de volgende dag allemaal onder de knie! Dat gaf een erg goed gevoel! :D Ik moet wel zeggen dat die dag begon met heel veel spierpijn, maar ach dacht mijn captionhead, dat stretchen we er wel uit! ;)

 

De laatste dag hebben we het vlaggenstuk heel vaak herhaald, want hij wilde graag dat het er een beetje goed uitzag bij de Show & Tell (iedere sectie laat dan zien wat ze dat weekend hebben geleerd/ingestudeerd) Die dag hebben we ook het dansje afgemaakt en in verschillende opstellingen aan elkaar laten zien. Toen ’s middags de Show & Tell was werd ik wel een beetje zenuwachtig. Veel ouders zouden komen kijken en iedereen die dat weekend auditie zou doen. Maar het ging goed, geen drops en ik kon het tempo bijhouden. Helaas was ik niet door het captionhead geroepen en dat betekende dat ik geen spot of een call back had.

Ik baalde flink omdat ik echt alles had gegeven. Ik wilde toch nog wat feedback en ben naar hem toe gegaan om te vragen waarom ik geen spot had gekregen. Mijn movement en dans waren helaas niet sterk genoeg. Dat was ongeveer het einde van mijn avontuur. Ik heb nog helpen opruimen en nog een Blue Stars shirt gekocht. Daarna werd ik op het vliegveld afgezet en heb ik ingecheckt.

 

Mijn vlucht bleek vertraging te hebben maar hij sloot nog net aan vanaf Detroit naar Amsterdam. Later op de avond had hij zoveel vertraging dat de vlucht niet meer aansloot. Ik moest naar een hotel terwijl ik me al erg brak voelde dus eenmaal daar aangekomen had ik het wel even gehad. Mijn ouders waren niet te bereiken helaas, maar met hulp van een vriend belden ze me uiteindelijk toch. Ik heb heerlijk geslapen en ’s ochtends uitgebreid gedoucht. Toen weer richting het vliegveld en ging gelukkig wel alles goed.

Het is een ervaring die ik nooit zal vergeten en ik weet nu zeker dat ik DCI wil gaan lopen. Daarom ben ik bezig nu tapejes op te nemen en die stuur ik dan naar verschillende corps. Hopelijk krijg ik daar reactie op. Ik ben in ieder geval klaar voor een seizoen in Amerika!

Laatste nieuws

Twitterfeed

Trivia

Wie was de eerste Nederlandse DCI wereldkampioen?

Oscar Brusse won met de Blue Devils in 1996 als eerste Nederlander de wereldtitel in de hoogste divisie. Er werden dat jaar overigens twee corps gekoond tot DCI kampioen want Blue Devils en Phantom Regiment haalde dat jaar exact dezelfde score in DCI Finals.