HomeOver onsNieuwsScholarshipsWebvotingLid wordenDCI AlumniContact

Nieuws

10 september 2008 - Blue Devils age-out: Manon Zuijdervliet

En toen was ik al weer een maand thuis. Vanaf het moment dat ik op tour ging was er niks geen vrije tijd meer. Elke dag trainen en niks anders (tenminste dat wilde de staff).

 

 

Over het algemeen werden we om 8 uur gewekt begin de repetitie om 9 uur tot 13.00 dan lunch tot 14.00 het volgende blok dan van 14.00 tot 17.30. Dinner van 17.30 tot 19.00 en dan het laatste blok van 19.00 tot 23.00. Dat was het schema op dagen dat we niet reisde of een show hadden. Op show dagen stopte we namelijk al veel vroeger omdat we dan meestal s avonds een show hadden.

 

We hebben tijdens de tour veel in de bus gezeten en hadden lange ritten te gaan. Gemiddeld waren ze ongeveer 6 uur. Maar we hebben er ook een aantal van 12 of 14 uur gehad. Na een busrit kregen we altijd nog "vloertijd". Afhankelijk van hoelang je rit was sliepen we nog op de grond, en ik moet toegeven BD was hier erg goed mee. En maar goed ook want we sliepen niet altijd even lang in de bus…

 

De tour zelf is moeilijk in woorden te beschrijven het is zo onwijs tof maar ook weer zwaar. De combinatie van alles maakt het zo gaaf! Tijdens tour leer je iedereen zo goed kennen en krijg je een enorme goede band met de mensen met wie je veel om gaat. Het is dan alsof je al jaren bevriend met ze bent. Op vrije dagen lijkt het dan soms ook net of je op vakantie met je vrienden bent.

 

Maar deze vrienden helpen je ook soms de dag door tijdens trainen. Sommige dagen waren erg zwaar en dan was er altijd wel iemand in de buurt die je er doorheen sleepte.

 

Finals week kwam al weer veel te snel, alhoewel ik finals week qua trainen het zwaarst vond mocht die week nog wel wat langer duren. Want het ging veel te snel, voor ik het wist liep ik het veld op voor finals. Het finals optreden was erg top, het publiek was wat mat maar dat kon me niks schelen, hier had ik maanden lang voor getraind en mezelf op voorbereid. Het gevoel wat door me heen ging toen ik het veld op liep was super. Ik was er klaar voor en heb nog nooit zo genoten op het veld.

 

 

En tja daar komt die bekende uitslag, ik ga er niet om liegen, die kwam zeker hard aan. Maar 1 keer verslagen worden tijdens de zomer en dan met 0.025 verliezen op finals.. geen woorden voor. Maar na dat we van de shock bekomen waren konden we toch nog een beetje blij zijn met de colorguard score van 19.9.

 

Op tour heb ik erg veel geleerd en meegemaakt. En niet alleen veel geleerd met die sabre of vlag maar ook andere dingen. Californie is in die tijd een beetje mijn tweede thuis geworden waar een deel van “mijn (bd)familie” woont. Ik heb mijn kamer nog bij Gail thuis in Martinez en zal ook zeker terug gaan. Mijn volgende trip is banquet en thanksgiving in november. Ik ben de dagen alweer aan het aftellen.

 

Dit is een ervaring die ik nooit zal gaan vergeten en wil daarom bij deze ook iedereen waar onder Dutch in DCI bedanken voor het mede mogelijk maken hiervan.

Laatste nieuws

Twitterfeed

Trivia

Wie was de eerste Nederlandse DCI wereldkampioen?

Oscar Brusse won met de Blue Devils in 1996 als eerste Nederlander de wereldtitel in de hoogste divisie. Er werden dat jaar overigens twee corps gekoond tot DCI kampioen want Blue Devils en Phantom Regiment haalde dat jaar exact dezelfde score in DCI Finals.