HomeOver onsNieuwsScholarshipsWebvotingLid wordenDCI AlumniContact

Nieuws

11 juli 2015 - Demy's deep-dish pizza en meer...

* * * * * update van Demy bij Boston Crusaders * * * * * 

 

Pff het is een tijdje geleden dat jullie van mij gehoord hebben maar ik ga een poging wagen om jullie up to date te krijgen!
Ik dacht: "Goh, hè, anno 2015 is wifi toch wel een algemeen toegankelijk en veel gebruikt concept!" Niet dus.. Het vinden van wifi lijkt op een of andere manier nog lastiger dan 't was 3 jaar geleden! Ongeveer elke school waar we verblijven heeft wifi, maaaar is uiteraard beveiligd en niemand weet van een wachtwoord. Veel scholen hebben zelfs een aparte wifi voor gasten, die dan óók met een wachtwoord beveiligd is!

 

Oké, adem in, adem uit. Dat doe ik namelijk toch al voor een paar uur per dag de afgelopen 7,5 week! Niks aan te doen dus, dan maar een grote, misschien wat meer globale, update deze keer!

Nu moet ik dus wel goed m'n best doen om alles wat er 6 weken geleden gebeurd is te herinneren zonder de belangrijke punten te vergeten! Gelukkig heb ik wel aantekeningen gemaakt zodat ik niet helemaal de draad kwijt raak!

De maandag na de vorige update die ik geschreven heb hadden we onze eerste vrije avond, dat betekend slechts 8 uur repeteren en dan 4 uurtjes voor jezelf! Klinkt als niet zo veel maar op dat moment voelt dat als een eeuwigheid! Jammer genoeg is Castleton, Vermont een gehucht met als trekpleisters het lokale tankstation en de aan de overkant gelegen Dunkin' Donuts. Deze twee waren dus uiteraard favoriet onder de leden die al zeker 12 dagen zonder koffie zaten! (Boeiend!) Daar had ik dus niet zo'n zin in en gelukkig heeft Vermont wel iets anders te bieden, de natuur! Dus besloten wat andere leden en ik om een wandeling door het bos te maken en dat was erg mooi, echt een aanrader! Later die avond hadden wat lokale imbolingen een kampvuur georganiseerd waar ik met een groep naartoe ben geweest, echte typische locals die eigenlijk nooit hun gehucht uitkomen dus dat was ook zeker "interessant".

 

De dag daarna konden we voor het eerst onze was doen. Maar omdat er slechts een aantal wasmachines beschikbaar waren op de campus waar we verbleven, gingen we in groepjes gedurende de dag. Wat gunstig uitpakte voor mij want dat betekende dat het nog een redelijk tijd in Nederland was wanneer ik mn was ging doen en ik dus eindelijk een beetje kon skypen met het thuisfront!

 

De dagen erna zijn een beetje een blur geworden, het enige dat ik mij nog goed kan herinneren is dat het voor een paar dagen echt goed warm was, heerlijk drumcorps weer! En dat het de dagen daarna weer ijskoud was en heel veel regen.. Om de chronologie even te doorbreken: Over het algemeen hebben we érg veel regen gehad tot nu toe, en daar was ik toch niet helemaal op voorbereid, toen ik "rain-gear" zag staan op m'n inpak-lijst dacht ik: "Pfff dit is drumcorps, het is altijd snikheet, die ruimte kan ik beter voor zonnebrand gebruiken!" Wéér fout dus, het kan dus blijkbaar ook regenen tijdens drumcorps, weer wat geleerd.

Terug naar mijn tijdlijn, op 3 Juni was het opnieuw kerst, mijn nieuwe mondstuk was eindelijk binnengekomen! Nog voor move-ins had ik een mailtje gekregen dat iedereen het zelfde mondstuk moest hebben, uiteraard de duurste die je kunt vinden. Maar om verzendkosten te besparen had ik die van mij een paar dagen voor ik vertrok besteld en het adres van de school ingevoerd waar we de eerste 3,5 week zouden verblijven. Dat verliep dus niet helemaal zo soepel als ik had gehoopt aangezien deze pas op 3 Juni binnen kwam, 4 weken nadat ik 'm besteld had! Maarja allemaal prima want hij was nog net op tijd binnen voordat we naar onze 2e move-ins lokatie gingen.

Maar voordat we gingen verhuizen hadden we eerst nog een uniform avond waarop wordt uitgelegd waar het uniform voor staat en hoe je ermee om moet gaan, een typisch momentje waarop het echt begint te kriebelen, het is nu bijna zo ver om het superman pak aan te doen en op te treden!

De Zondag daarop was het opnieuw tijd om onze was te doen, ik had het idee dat we pas de was gedaan hadden maar blijkbaar was het bij de rest hard nodig! #goedvoorbereid


Niet dat ik het erg vond, weer even tijd voor mij om met iedereen thuis te skypen en dat heb ik ook zeker gedaan, ik had last van mn keel na 2 uur lang non-stop iedereen bijpraten!

 

Op maandagavond was het tijd voor de nieuwe leden om het corps-lied te leren. Leden die al een aantal jaar meelopen leggen elk een regel uit en wat deze voor hun betekend. Daarna wordt iedereen opgedeeld in zijn of haar partij om het lied echt te leren en als afsluiter zingt iedereen het voor het eerst samen. Een moment dat voor velen altijd gepaard gaat met veel tranen. Op zo'n moment voel je je toch echt een hecht groep en het geeft energie voor de rest van move-ins.


Over het algemeen is het leren van het corps-lied iets uitsluitend voor spelende/lopende leden maar voor deze keer hebben we een uitzondering gemaakt. De gehele staff, vooral brass en visueel, is zo goed als nieuw dit jaar en dat heeft in het begin wel eens wat conflicten opgeleverd. De staff probeerde de geschiedenis en tradities van het corps te respecteren maar vonden dat lastig aangezien ze van niks wisten. Vandaar dat we de staff uitgenodigd hadden om deze avond bij te wonen, heel tof, ze hebben het heel goed opgepikt!

 

Dinsdag was de laatste dag in Vermont en die sloten we af met een optreden voor de lokale imbolingen in 't stadion waar we de afgelopen 3,5 week gerepeteerd hadden als bedankje voor de gastvrijheid. Daarna was het tijd om te verhuizen naar Ashburnham, MA. waar we de laatste week van move-ins zouden overleven! Maar dan wel in stijl, deze laatste week hebben we namelijk op bedden geslapen in dorms! (Studentenkamers) Deze week was niet een normale move-ins week met elke dag 12 uur repeteren. In deze week hadden we een paar rare maar leuke optredens gepland staan zoals eerst Concert in the Park. Een grote fundraiser voor allerlei groten bedrijven uit Boston waarbij, de titel verklapt het al, we een concert geven in een park midden in Boston. Het mooiste gedeelte was dat we na alle poespas een avondje vrij kregen in Boston! Een erg leuke stad die zeker later op de avond erg gezellig word en hier en daar een beetje Europees aanvoelt.

 

De volgende dag was het tijd voor nog een fundraiser maar voor alle oud leden van 't corps! Spring Fling heeft het hele gebeuren en is een jaarlijks evenement waarop oud leden zich helemaal klem zuipen en met geld smijten, prachtig!
Zo worden er allerlei willekeurige spullen geveild voor absurde bedragen en spelen we uiteraard een concert of 5, afhankelijk van hoeveel geld ze ervoor over hadden! Zo werd de volledige tour-fee van de zangeres betaald als we de ballad nog een keer zouden spelen, gekkenwerk!

De rest van de dagen in Ashburnham waren vrij gewoontjes met net als in Vermont een optreden voor de locals als bedankje aan het einde.

 

De dag voor onze eerste echt DCI show hebben we een "mock show-day" gehouden. We hebben dus precies gedaan alsof die dag een echte show-dag zou zijn met in de ochtend repetitie, dan tijd om te eten, douchen en in te pakken. Vervolgens in de bus omkleden en uit de bus komen alsof we bij de show aangekomen waren. Alles zodat de eerste show op rolletjes zou verlopen!

 

En dat was ook zo! De eerste show, en dat is niet bepaald een kleintje, verliep soepel! Akron, Ohio was de eerste en gelijk in een groot stadion dat ook nog eens behoorlijk vol zat! Wat een kick gaf dat zeg, en wat heb ik dat gemist, heerlijk! De dag daarna, zondag 21 Juni, was het natuurlijk vaderdag! Speciaal voor die dag hadden Jacob (m'n Amerikaanse tweelingbroer) en ik "#1 Dad" t-shirts gekocht en een foto van ons in die shirts naar onze vaders gestuurd! Maar dat is niet helemaal goed gegaan geloof ik aangezien ik daar nog geen reactie op terug heb gekregen.

De shows daarna zijn eigenlijk ook allemaal soepel verlopen zonder al te veel rare of opmerkelijke dingen! Tot op een morgen ik ineens post had! Huh, ik?? Jup! Een pakketje uit Nederland, spannend! Toen ik het Winnie de Pooh inpakpapier zag wist ik al genoeg; dit pakketje komt bij mijn "schoon"familie vandaan. Ik geloof dat ik iedereen in het corps wel verteld heb dat IK post had, voordat ik rustig genoeg was om te gaan zitten en het ook echt open te gaan maken! Blij als een kind heb ik zitten genieten van de inhoud en de vele instructies om het pakketje open te maken. Er zat vooral heel veel eten in, alles wat ik lekker vindt zat in één doos gepropt! En uiteraard een star-wars boxershort en nog wat andere lieve dingetjes!

Echt super lief en als bonus was het die avond weer was-avond en had ik de kans om het thuisfront weer te spreken na zeker 2 weken geen enkel contact gehad te hebben! Man, wat was dat een goede dag!

Maar de pret was nog niet over, de dagen daarna zaten namelijk vol met hele speciale optredens! Zo was 2 Juli het verjaardagsfeestje van de Boston Crusaders in het Gilette stadion bij Boston, een inmens groot NFL stadion, dat tot de nok toe gevuld zat met familie, oud leden en aanhang!

Het was een onwijs toffe ervaring om een show te lopen voor zo veel aanhang, ik had kippenvel door de reactie van t publiek toen ik t veld op kwam.

3 en 4 Juli waren praktisch hetzelfde aangezien 3 Juli een oefening was voor 4 Juli. En 4 Juli is, zoals jullie natuurlijk allemaal weten "Amerika-dag" waarop menig drumcorps een parade of 4 loopt. Maar niet de Boston Crusaders, niet dit jaar. Dit jaar waren wij uitgenodigd om samen met de Boston Pops te spelen tijdens een groot concert in Boston. Ik had nog nooit van het concert gehoord maar blijkbaar is het enorm bekend in heel Amerika.


Naar de repetities op 3 Juli alleen al kwamen ongeveer 75000 mensen die de grote drukte van 4 Juli wouden mislopen want op die dag kwamen er ongeveer een half miljoen mensen opdagen om het concert bij te wonen en een paar miljoen keken toe vanaf thuis op de bank. Bizar hoe veel mensen er naar dat concert kwamen. Het was wel érg, érg veel Amerika voor een buitenlander, maarja Ik heb nog geprobeerd of ik het Nederlandse volkslied mocht spelen maar helaas. Een minpuntje was wel dat sinds de marathon aanslag een paar jaar terug zijn ze erg voorzichtig in Boston en moesten onze bussen en spullen door bom-honden besnuffeld worden. Dat betekende dat alles maar dan ook echt alles uit de bussen moest en we alleen het hoognodige mee konden nemen. En een bus waar je al een paar weken mee aan het touren is tegen die tijd aardig dichtgeslibd. Maarja aan de andere kant betekend dat wel dat de bussen weer netjes waren na die twee dagen!

Na al dat belangrijk zijn was het tijd voor een gewone showday op zondag tussendoor want maandag stond er weer iets speciaals op de planning!
Nóg een concert met de Boston Pops en dit keer ook de Blue Devils en de lokatie was deze keer nog legendarischer, schijnbaar. Ook van deze lokatie had ik nog nooit gehoord, misschien ben ik gewoon een cultuurbarbaar? Dit concert was in Tanglewood, schijnbaar een heel bekend podium waar menig groot artiest ooit begonnen is of opgetreden heeft. En het was nog uitverkocht ook! Zeker een tof optreden mede aangezien het publiek erg Boston gezind was.

 

Tussendoor even een repetitie dagje en dan op woensdag de eerste volledige vrije dag in Chicago! En wat doe je op je vrije dag in een grote bekende stad met vele culturele trekpleisters? Juist, eten!
Dus dat is ook zo'n beetje het enige wat we gedaan hebben van de bus naar een ontbijtje zoeken, daarna op pad naar een traditionele deep-dish pizza en eindigen met de klassieke hamburger met alles erop en eraan op de Navy Peer. En ja uiteraard heb ik stiekem ook een beetje naar de bezienswaardigheden gekeken tussen het eten door zoals bijvoorbeeld the Bean.

 

Nu 2 dagen volle bak ertegenaan als voorbereiding voor de eerste Regional aanstaande zaterdag in Minneapolis!

 

Poeh, we hadden aardig wat om over bij te praten! Ik hoop dat je weer helemaal bij bent! Nog iets meer dan 4 weken te gaan, en ik ga proberen om ook die laatste weken op "papier" te zetten en jullie kant op te sturen!

Laatste nieuws

Twitterfeed

Trivia

Wie was de eerste Nederlandse DCI wereldkampioen?

Oscar Brusse won met de Blue Devils in 1996 als eerste Nederlander de wereldtitel in de hoogste divisie. Er werden dat jaar overigens twee corps gekoond tot DCI kampioen want Blue Devils en Phantom Regiment haalde dat jaar exact dezelfde score in DCI Finals.