HomeOver onsNieuwsScholarshipsWebvotingLid wordenDCI AlumniContact

Nieuws

13 juli 2012 - Jan op weg naar Minneapolis

Jan stuurde ons weer een verslag. Je kan hem ook volgen op http://euphjan.waarbenjij.nu/ 

- - - - - - - - - - 

 

Op weg naar Minneapolis

 

Na lang wachten op de guard en percussion bussen vertrokken we voor een redelijk korte rit naar Boston. We kwamen daar zo rond vier uur aan wat ons in totaal vijf uur vrije tijd gaf tot we om negen uur vertrokken naar ons volgende slaapadres wat ons een lekker lange nacht slaap gaf.

 

Boston is een leuke stad om in rond te lopen. Om een idee te geven: het is minder groots en meer historisch dan New York, maar vergeleken met een willekeurige grote Europese stad is het veel grootser en minder historisch. Wat Boston aan historie heeft, heeft bijna allemaal te maken met het begin van de VS als onafhankelijke eenheid: de oorlog met de Britten werd gedeeltelijk hier uitgevochten.

 

We hebben dan ook een groot deel van de dag doorgebracht met rondwandelen door de stad. Dat lijkt misschien oninteressant, maar het was voor mij grotendeels nieuw (en daarmee best leuk om te zien) en voor de Amerikanen een deel van hun oorsprong. Verder hebben we nog de baai bewonderd (Boston is een havenstad) en hier en daar dingen gegeten. Dit keer hadden we gelukkig mooi weer wat het een stuk aangenamer maakte dan de dag in Disneyland.

 

Onderweg naar de volgende repetitielocatie in Burlington (voorafgaand in de show in Quincy) hadden we een Wal-Mart run. Die had ik hard nodig: ik begon inmiddels aardig door mijn bruikbare sokken en witte shirts heen te raken. Ook had ik inmiddels mijn horlogebandje gesloopt. Daarom heb ik een nieuw horloge gekocht, zodat ik mijn belangrijke functie als gozer die de tijd weet kan blijven vervullen. Nou ja, nieuw, precies hetzelfde model als ik al had. Daarnaast heb ik verder nog een douchemat aangeschaft, zo'n antislip ding dat zacht aan de bovenkant is. Een fantastische aanvulling aan mijn beddegoed in de bus.

 

Hierna hadden we een hele gewone dag, behalve dat ik een bekende op bezoek had: tante Erna, de zus van mijn moeder, die in Canada woont. Zij gaat elk jaar op motorvakantie met een groep vrienden maar kon dit jaar niet mee. Daarnaast woont ze in Toronto wat op reisafstand is van waar wij waren (zo'n 800 km). Al die dingen gecombineerd maakten dat ze mij op kwam zoeken op de motor, samen met een kennis die wel wou zien wat dit muziekgedoe inhield. Het was ontzettend leuk om haar weer te zien: ik zie haar uiteraard niet zo heel vaak. Ook was het super dat ik weer iemand had om voor te spelen, net zoals in Florida: het speelt anders als er een bekende in het publiek zit. Ook had ze cadeautjes meegebracht: koude energiedrank voor mij en stroopwafels voor mijn sectiegenoten. Een perfecte keus want het blijkt dat Amerikanen dol zijn op stroofwafels, iets wat ik eerder al had ontdekt toen ik stroopwafels aan mijn gastgezinnen gaf.

 

De repetitielocatie was ook redelijk interessant: het leek nogal een pauperlocatie met verlepte velden. Verstopt in de bossen, bereikbaar via een paadje, was echter een prachtig nieuw kunstgrasstadion waar we bijna de hele dag in rond konden rennen.
De show 's avonds ging niet zo goed. Dat gebeurd zo af en toe denk ik dan maar. Deze keer was het het tempo: er waren veel dingen ongelijk en de show duurde twintig seconden langer dan normaal (wat een groot verschil schijnt te zijn). We kregen dan ook flink op onze kop van de staff maar ook dat is af en toe wel goed.

 

De volgende dag werkte dit nogal door in de repetities: we werden nogal aangepakt. Dat harde repeteren leverde gelukkig wel wat op: het optreden 's avonds ging een stuk beter. De contest ging echter niet helemaal als gepland: een gigantische onweerbui trok over op het moment dat wij er aankwamen. De show werd dan ook een aantal uren opgeschoven. We waren allang blij dat het in ieder geval doorging: het is waardeloos als je je helemaal oppompt en omkleed en klaarmaakt voor een show en het vervolgens niet doorgaat. Na de show was er een leuke beloning: we waren in New Jersey wat het de thuisshow van Kevin (de baritonsectieleider) maakte. Zijn familie en vrienden hadden voor ons een banket geregeld: we kregen vers brood met pulled pork, verse watermeloen, brownies en koude flesjes Gatorade.

 

Zondag waren we in Pennnsylvania en net als de vorige keer was het weer fantastisch (in de praktijk betekent dat dat het niet te heet was). Wederom was de repetitielocatie interessant: één van de velden was op een steile helling/heuvel, maar was één van de meest vlakke velden dat ik ooit gezien heb. Op weg ernaartoe, op de helling, was ook een apart tafereel: een gigantisch zonnepaneeelveld met bordjes “Danger: high voltage” met daarin een vijftal Alpaca's, ik neem aan om het gras kort te houden. Zie de foto, als het lukt die te uploaden.

 

De volgende twee dagen brachten we door in dezelfde high school in Centerville, Ohio. Hier was aan het eind van de eerste dag ook een optreden. Al met al gaf dat een relaxte sfeer: al die tijd geen zorgen maken over inpakken, uitpakken en in de bus slapen. De eerste dag hadden we een clinicdag: we hebben een groot deel van de dag doorgebracht met bando's, zowel visueel als brass blok. 's Avonds, na het optreden, kwam één van de trompetten naar me toe en vroeg me of ik uit Nederland kwam. Een beetje een vreemde vraag, aangezien ik dacht dat iedereen dat nou wel wist. Hij vroeg het echter omdat hij met een Nederlander aan de praat was gekomen: één van de Madison Scouts, Martijn Verstelle. Het was erg leuk om even met Martijn te kunnen praten over DCI en onze levens daarvoor en daarna (hoe we hier terecht waren gekomen en hoe we hier weer vandaan zouden komen).
De tweede dag in Centerville hadden we een volledige rehearsal day: geen optredens, alleen repetities. Die dag hebben we dan ook weer veel gedaan. Niet allemaal nuttige dingen: een deel van de nieuwgeleerde dingen is ook gelijk weer geschrapt. Toch geeft zo'n dag wel enige voldoening. Daarop vertrokken we naar Monroe, Michigan. Mason, die de steigercrew leidt, voelde zich niet goed. Al met al kwam het er op neer dat we met twee personen de steiger neerhaalden. Dat dat het meest interessante is wat over deze dag te vertellen is zegt denk ik wel genoeg.

 

Dat geeft mij echter de tijd om even een ander nieuwtje te vertellen: ik heb een scholarship/beurs toegewezen gekregen van DutchInDCI, de stichting waar ik een aantal blogs geleden over verteld heb. Mensen die op mij gestemd hebben: harstikke bedankt. Stichting DutchInDCI: ook harstikke bedankt. Dit helpt zeker om deze ervaring enigszins betaalbaar te houden.

 

Toen volgde een lange busrit naar de volgende locatie: we kwamen pas om 6 uur 's nachts aan in Prairie du Chien, Wisconsin. Hier hebben we nu een repetitiedag. Vanochtend hebben we alle tijd besteed aan het eerste stuk van onze show waarin we rondrennen en luid spelen. Vanmiddag doen we denk ik precies hetzelfde.

 

Dat was het wel weer voor deze keer. Nogmaals heel hartelijk bedankt naar DutchInDCI voor mijn scholarship en jullie horen waarschijnlijk over een week wel weer van me, als we de eerste échte grote wedstrijd gehad hebben: Minneapolis, komende zaterdag. Dat is de show waar door de staff nu al een paar weken over gepraat wordt: daar komt iedereen, daar werken we nu naar toe.

Laatste nieuws

Twitterfeed

Trivia

Wie was de eerste Nederlandse DCI wereldkampioen?

Oscar Brusse won met de Blue Devils in 1996 als eerste Nederlander de wereldtitel in de hoogste divisie. Er werden dat jaar overigens twee corps gekoond tot DCI kampioen want Blue Devils en Phantom Regiment haalde dat jaar exact dezelfde score in DCI Finals.