HomeOver onsNieuwsScholarshipsWebvotingLid wordenDCI AlumniContact

Nieuws

20 augustus 2013 - Post Tour Depression

Een Post Tour Depression? We kennen het allemaal wel dat gevoel van leegte nadat je een topprestatie heb moeten leveren waar je lang naar toe geleefd hebt. De meeste van onze Class of 2013 hebben er last van (gehad). De ene wat korter dan de andere maar allemaal is er wel ergens dat gevoel geweest van "Bleh" of "Ik wil terug" of "En nu?". We spraken een aantal van de Amerikagangers van vorig jaar die naarstig proberen de draad weer op te pakken.

 

Als eerste scholarship winnaar Maarten Walraven. Hij speelde op de kleinste van de vijf Bass Drums bij Spirit of Atlanta. Hij ging 3 dagen na finals door naar zijn introductieweek van Wageningen Universiteit. "Niet verkeerd, maar mijn gedachten zitten nog steeds daar en de 'post tour depression' hakt er diep in. Ik ga nog wel zien hoe komend jaar eruit gaat zien, op dit moment wil ik maar 1 ding en dat is terug gaan!". Hij kijkt terug op een fantastische tour met als een van zijn grootste hoogtepuntenthe 4th of July. "90% van alle leden vinden het een vreselijke dag, maar ik heb nog nooit zoveel gelachen tijdens parades...", verteld Maarten. Hij kan zich ook nog helder zijn zwaarste moment van tour voor de geest halen: "Ergens halverwege tour was er een dag waarop m'n lichaam gewoon niet meewerkte. Ik had in totaal 2 of 3 van deze dagen gedurende de zomer, en het waren de paar zwaarste dagen van mijn leven. Letterlijk ieder deel van m'n lichaam deed pijn, en ieder segment lijkt zwaarder te worden. Maar achteraf hebben die paar zware dagen mij wel een stuk sterker gemaakt!". Maarten gaf aan dat zijn belangrijkste levensles die hij dit seizoen heeft opgedaan is dat je ALTIJD moet luisteren naar je eigen wil. "Wat de rest van de wereld je ook wijs probeert te maken, doe datgene wat je zelf echt wil, je zal je er zoveel beter door voelen!"


Martijn Verstelle liep voor zijn derde achtereenvolgende seizoen bij de Madison Scouts op mellophone. Martijn was age-out mag in Amerika dus niet meer mee doen. Bij Juliana ging hij vorige week ecther meteen weer aan de slag met een trainingscamp van 4 dagen. Misschien wel de beste remedie tegen een Post Tour Depression? Martijn zegt over zijn laatste seizoen bij Scouts: "Deze zomer was voor mij nog net iets bijzonderder dan mijn 2 eerdere zomers bij de Madison Scouts. Een belangrijk deel was dat dit jaar het 75 jarig jubileum was. Er waren dit jaar dan ook enorm veel activiteiten met alumni. Het meest bijzondere moment was dan ook wel onze homeshow in Madison waar bijna heel het publiek You'll never walk alone met ons meezong in het publiek. Mijn zwaarste moment was tijdens springtraining. Ik heb de laatste week bijna niets mee kunnen doen door een blessure aan mijn heup. Ik heb dus veel aan de kant moeten zitten. En er is niets vervelender dan iedereen zich uit zijn naad zien werken als jij aan de kant zit. De grootste levensles voor mij deze en eigelijk ook de andere zomers was : Hoe rot je je ook voelt probeer overal het positieve van in te zien en geef nooit op!"
 
        Gerjo Bommeljé liep in zijn tweede Amerikajaar bij Phantom Regiment op tuba. Ook hij mocht meteen 'verder' bij Juliana vorige week. Hij was maar liefst 4,5 maand in Amerika: "Het was een geweldige zomer! Twee van de momenten die uitstak tijdens mijn zomer met The Phantom Regiment is, heel cliché, Finals. Maar ook een trainingsdag in Hattiesburg, Mississippi staat mij bij. We hadden nog 1 keer een mogelijkheid om in een groter stadion te trainen en zo ook het maximale uit ons hoogtepunt van de show te halen. Vanaf deze dag zijn begonnen met de emotie en eigen identiteit van The Phantom Regiment in de muziek te stoppen, wat toch ietsje lastiger bleek dan dat te stoppen in het visuele book. Op een geven moment tijdens het zingen kreeg iedereen op zijn manier een klik met de grote hit en ontstond 1 groot emotioneel moment met de hele hornline. Dit had als gevolg dat zowel de leden als staff met tranen in de ogen stonden en als groep dichter bij elkaar kwamen. Het is ontzettend lastig om het aan jullie te omschrijven zoals ik het gevoeld heb maar dit is mijn beste poging. Helaas niet alle momenten waren zo mooi als finals of de rehearsalday in Hattiesburg. In Burlington, New Jersey zat alles wat tegen kon zitten tegen. Het was 40 graden, 100% vochtigheid, de velden waren 15 minuten lopen van de school en het gras stond tot over je enkels. En de staff besloot dat het een dag was waarop we sterker moesten worden. Dit is dus gelijk ook een dag geworden waar ik ontzetten veel over mijzelf als persoon heb geleerd. De knop bij het hele corps ging om, en we zijn sterker geworden die dag. Ik ben deze zomer niet alleen een betere muzikant en marcher geworden. Ik heb ook ontzettend veel over mezelf geleerd. Ik denk 1 van de dingen die echt mee kon nemen is toch wel dat je het mogelijk in het onmogelijke moet zoeken. Als je denkt dat je iets niet kan, streef er dan naar om het wel te kunnen. En als je dan eindelijk je doel hebt gehaald, wees dan niet teleurgesteld als andere het niet er-en/of herkennen, het belangrijkste is dat je er zelf van bewust bent.
 
 
 
 
 

Laatste nieuws

Twitterfeed

Trivia

Wie was de eerste Nederlandse DCI wereldkampioen?

Oscar Brusse won met de Blue Devils in 1996 als eerste Nederlander de wereldtitel in de hoogste divisie. Er werden dat jaar overigens twee corps gekoond tot DCI kampioen want Blue Devils en Phantom Regiment haalde dat jaar exact dezelfde score in DCI Finals.